Банӣ Одам
Банӣ Одам (форсӣ: بنیآدم) ба маънои ҳамаи инсонҳост, ки бар асоси эътиқоди исломӣ, насабашон ба ҳазрати Одам (а) мерасад.[1] Ин ибора дар Қуръон ҳафт бор ба кор рафта ва дар оятҳои 26, 27, 31, 35 ва 172 сураи Аъроф, ояти каромат (оят 70 сураи Исро) ва ояти 60 сураи Ёсин омадааст.[2] Аксари муфассирони исломӣ бовар доранд, ки ин вожа дар Қуръон ба ҳамаи инсонҳо хитоб шудааст, на гурӯҳ ё дини махсусе. Бо вуҷуди ин, баъзе дидгоҳҳо онро маҳдуд ба мусалмонон донистаанд;[3] дидгоҳе, ки аз ҷониби дигар муфассирон пазируфта нашудааст, зеро бо назардошти ҷаҳонӣ будани рисолати Пайғамбари Ислом, ин хитоб низ ҳамаи инсонҳоро дар бар мегирад.[4]
Аз нигоҳи луғавӣ, Банӣ Одам ба маънои фарзандони Одам аст. Гарчанде ки вожаи "ибн" дар асл ба маънои писар аст, дар забони арабӣ ва корбурди қуръонӣ, ин ибора ба таври умум барои ҳамаи инсонҳо, хоҳ зан хоҳ мард, ба кор меравад.[5]
Дар адабиёти форсӣ, шеъри машҳури Саъдӣ бо унвони Банӣ Одам шинохта мешавад, ки ба ҳамбастагӣ ва пайванд миёни инсонҳо ишора дорад.[6]
Эзоҳ
- ↑ Қурашӣ Бунобӣ, Фарҳанги Қуръон, ҷ.1, саҳ.38.
- ↑ Қурашӣ Бунобӣ, Фарҳанги Қуръон, ҷ.1, саҳ.38.
- ↑ Мароғӣ, Тафсири Мароғӣ, Бейрут, ҷ.4, саҳ.176.
- ↑ Ниг.: Таботабоӣ, ал-Мизон, ҷ.7, саҳ.68-72; Фазлуллоҳ, Мин ваҳй-ил-Қуръон, ҷ.7, саҳ.27; Муғния, Тафсири Кошиф, ҷ.2, саҳ.243-244; Олусӣ, Рӯҳ-ул-маъонӣ, ҷ.4, саҳ.343 ва 369; Абуҳайёни Андалусӣ, Баҳр-ул-муҳит, 1420ҳ.қ., ҷ.1, саҳ.281.
- ↑ Таботабоӣ, ал-Мизон, ҷ.7, саҳ.69.
- ↑ Саъдӣ, Гулистони Саъдӣ, саҳ.27.
Сарчашма
- Абуҳайёни Андалусӣ, Муҳаммад ибни Юсуф, ал-Баҳр-ул-муҳит фи-т-тафсир, таҳқиқи Сидқӣ Муҳаммад Ҷамил, Бейрут, Дор-ул-фикр, 1420ҳ.қ.
- Қурашӣ Бунобӣ, Алиакбар, Фарҳанги Қуръон, Теҳрон, Дор-ул-кутуб-ил-исломия, 1371ҳ.ш.
- Мароғӣ, Аҳмад Мустафо, Тафсири Мароғӣ, Бейрут, Дор эҳё-ит-турос-ил-арабӣ, бетаърих.
- Муғния, Муҳаммадҷавод, Тафсири Кошиф, Теҳрон, Дор-ул-кутуб-ил-исломия, 1424ҳ.қ.
- Олусӣ, Сайид Маҳмуд, Рӯҳ-ул-маъонӣ фи тафсир-ил-Қуръон-ил-азим, таҳқиқи Алӣ Абдулборӣ Атия, Бейрут, Дор-ул-кутуб-ил-илмия, 1415ҳ.қ.
- Саъдии Шерозӣ, Муслеҳ ибни Абдуллоҳ, Гулистон, Душанбе, Маориф ва фарҳанг, 2008.
- Таботабоӣ, Сайид Муҳаммад Ҳусайн, ал-Мизон дар тафсири Қуръон, Қум, Дафтари интишороти исломии Ҷомеаи мударрисини Ҳавзаи илмияи Қум, 1417ҳ.қ.
- Фазлуллоҳ, Сайид Муҳаммадҳусайн, Мин ваҳй-ил-Қуръон, Бейрут, Дор-ул-малок ли-т-табоа ва-н-нашр, 1419ҳ.қ.