Ғошия
Ғошия (арабӣ: الْغَاشِيَة) номи ҳаштоду ҳаштумин сураи Қуръон ва яке аз номҳои рӯзи қиёмат аст. Ин вожа аз решаи «غشاوة» (ғишова) ба маънои пӯшондан ва фаро гирифтан гирифта шуда ва ба чизе ишора дорад, ки ҳама чизро дар бар мегирад.[1]
Вожаи ғошия дар ояти нахусти сураи Ғошия омадааст.[2] Муфассирон бо таваҷҷӯҳ ба мундариҷаи сура, ки дар бораи қиёмат аст, «ғошия»-ро яке аз номҳои рӯзи қиёмат донистаанд.[3] Ба гуфтаи онон, ин ном ба рухдодҳое ишора дорад, ки дар рӯзи қиёмат ҳамаи инсонҳоро фаро мегирад. Баъзе муфассирон низ эътиқод доранд, ки мақсуд аз ғошия, оташест, ки кофирон ва гуноҳкоронро фаро мегирад.[4]
Дар баъзе ривоёти исломӣ, барои таъбири ғошия тафсирҳои таъвилӣ низ нақл шудааст. Бар пояи баъзе ин ривоёт, ба рухдодҳои охирзамон ва рӯёрӯӣ бо душманони дин пас аз зуҳури Имом Маҳдӣ (аҷ) ишора дорад.[5] Ҳамчунин дар ривоёте, ки аз Имом Содиқ (а) нақл шуда, баъзе оёти ин сура бар гурӯҳҳое татбиқ дода шуда, ки ҳамроҳии онон суде барои Имом надорад[6] ё бар ҳокимоне, ки ҳаққи Аҳли Байт (а)-ро ғасб кардаанд.[7]
Дар китоби тафсирии Атяб-ул-баён дар зери ояти 21 сураи Набаъ ва ояти 36 сураи Нозиот омадааст, ки аз мори ғошия ҳамчун мавҷуде марбут ба азоби ҷаҳаннам ёд шуда, ки дар рӯзи қиёмат дар камини кофирон аст ва аз даҳони он оташ забона мекашад; даҳони худро мекушояд ва аҳли худро мебалъад.[8] Албатта дар ин китоб сарчашмаи ривоятии мушаххасе барои ин гузориш зикр нашудааст.
Дар забони форсӣ низ зарбулмасали «Аз тарси ақраби ҷаррора ба мори ғошия паноҳ мебарад» барои тавсифи вазъияте ба кор меравад, ки фард барои раҳоӣ аз мушкиле бузург, ба душвории дигаре гирифтор мешавад.[9]
Эзоҳ
- ↑ Ибни Манзур, Лисон-ул-араб, 1411ҳ.қ., ҷ.15, саҳ.127.
- ↑ Сураи Ғошия, ояти 1.
- ↑ Хуррамшоҳӣ, Донишномаи Қуръон ва қуръонпажӯҳӣ, 1377ҳ.ш., ҷ.2, саҳ.1263.
- ↑ Макорими Шерозӣ, Тафсири намуна, 1373ҳ.ш., ҷ.26, саҳ.414.
- ↑ Кулайнӣ, ал-Кофӣ, 1407ҳ.қ., ҷ.8, саҳ.50.
- ↑ Кулайнӣ, ал-Кофӣ, 1407ҳ.қ., ҷ.8, саҳ.179.
- ↑ Кулайнӣ, ал-Кофӣ, 1407ҳ.қ., ҷ.8, саҳ.50.
- ↑ Тайиб, Атяб-ул-баён, 1378ҳ.ш., ҷ.13, саҳ.359 ва 383.
- ↑ «آشنایی با ریشه ضربالمثلها», Пойгоҳи хабарнигорони ҷавон.
Сарчашма
- Ибни Манзур, Муҳаммад ибни Мукаррам, Лисон-ул-араб, Бейрут, Дор эҳё-ит-турос-ил-арабӣ, 1411ҳ.қ.
- Кулайнӣ, Муҳаммад ибни Яъқуб, ал-Кофӣ, таҳқиқ ва тасҳеҳ: Алиакбари Ғаффорӣ ва Муҳаммад Охундӣ, Теҳрон, Дор-ул-кутуб-ил-исломия, чопи чаҳорум, 1407ҳ.қ.
- Макорими Шерозӣ, Носир, Тафсири намуна, Теҳрон, Дор-ул-кутуб-ил-исломия, 1373ҳ.ш.
- Тайиб, Сайид Абдулҳусайн, Атяб-ул-баён фи тафсир-ил-Қуръон, Теҳрон, Интишороти ислом, чопи дувум, 1378ҳ.ш.
- Хуррамшоҳӣ, Баҳоуддин, Донишномаи Қуръон ва қуръонпажӯҳӣ, Теҳрон, Дӯстон - Ноҳид, 1377ҳ.ш.
- «آشنایی با ریشه ضربالمثلها» («Ошноӣ бо решаи зарбулмасалҳо»), Пойгоҳи хабарнигорони ҷавон, санаи дарҷи матлаб: 10 сентябри 2013, санаи боздид: 22 июни 2026.