Дуои Аллоҳумма аррифнӣ нафсак

Дуои Аллоҳумма аррифнӣ нафсак

Иттилооти дуо ва зиёрат
Номҳои дигар	Дуои маърифат
Мавзуъ	Иртиботи шинохти Худо, Пайғамбар ва имом
Маъсур/Ғайримаъсур	Маъсур
Содиршуда аз	Имом Содиқ (а)
Ровӣ	Зурора ибни Аъян
Сарчашмаи шиа	ал-Кофӣ, Китоб-ул-ғайба (Нуъмонӣ), Камол-уд-дин ва тамом-ун-неъма ва Китоб-ул-ғайба (Шайхи Тӯсӣ)
Дуоҳо ва зиёратҳои машҳур
Дуои Тавассул • Дуои Кумайл • Дуои Нудба • Дуои Самот • Дуои Фараҷ • Дуои Абуҳамзаи Сумолӣ • Зиёрати Ошӯро • Зиёрати Ҷомеаи кабира • Зиёрати Ворис • Зиёрати Аминуллоҳ • Зиёрати Арбаин

Дуои Аллоҳумма аррифнӣ нафсака (арабӣ: دعاء اللَّهُمَ‏ عَرِّفْنِي نَفْسَك) ё дуои маърифат (форсӣ: دعای معرفت) дуоест аз Имом Содиқ (а), ки барои ҳифзи дин ва имон дар даврони ғайбат ба хондани он тавсия шудааст.

Бар асоси муҳтавои дуо, шинохти Пайғамбар (с) бар шинохти Худо устувор аст ва шинохти имомон вобаста ба шинохти Пайғамбар мебошад ва шинохти дини ҳақиқӣ танҳо бо шинохти имом мумкин хоҳад буд. Ин дуо дар манобеи шиӣ бо санадҳои гуногун нақл шудааст ва манзур аз ҳуҷҷат дар он, Имом Маҳдӣ (аҷ) дониста шудааст.

Нусхаи муфассал‌тари ин дуо низ аз яке аз ноибони хосси Имом Маҳдӣ (аҷ) ривоят шудааст, ки Сайид ибни Товус бар хондани он дар асри рӯзи ҷумъа таъкид кардааст. Бархе аз уламо, дуои мухтасарро бахше аз ҳамин нусхаи муфассал медонанд.

Муаррифӣ ва аҳамият

Дуои «Аллоҳумма аррифнӣ нафсака», ки дуои маърифат низ номида мешавад, аз Имом Содиқ (а) нақл шудааст. Ин дуо барои ҳифзи имон дар даврони пурчолиши ғайбат тавсия шудааст ва Имом Содиқ (а) бар ҳамеша хондани он таъкид кардааст. Ҳамчунин уламое монанди Муҳаммадтақӣ Баҳҷат ва Мирзо Ҷавод Маликии Табрезӣ, қироати ин дуоро пас аз намозҳо тавсия кардаанд.

Сайид ибни Товус низ бар хондани ин дуо дар асри рӯзи ҷумъа таъкид кардааст. Шиаён дар даврони ғайбат бар он муроқибат дошта ва дар бархе масҷидҳо пас аз намозҳои явмия хонда мешавад.

Сарчашма ва санади дуо

Дуои Аллоҳумма аррифнӣ нафсака дар ду қолаби мухтасар ва муфассал нақл шудааст. Нусхаи мухтасари он аз Имом Содиқ (а) тавассути Зурора ривоят шуда ва дар манобеи ривоии қарни чорум ва панҷуми қамарӣ монанди ал-Кофӣ, ал-Ғайбаи Нуъмонӣ, Камол-уд-дини Шайх Садуқ ва ал-Ғайбаи Шайх Тӯсӣ бо асноди гуногун омадааст. Ҳамчунин нусхаи муфассал низ аз яке аз нуваби Имом Маҳдӣ (аҷ) нақл шуда ва дар китобҳое чун Камол-уд-дин ва Мисбоҳ-ул-мутаҳаҷҷид сабт гардидааст. Шайх Аббоси Қумӣ низ дуои муфассалро дар китоби Мафотиҳ-ул-ҷинон зикр кардааст. Бар асоси пажӯҳиши Донишномаи Имом Маҳдӣ (аҷ), дуои мухтасар бахше аз ҳамон нусхаи муфассал аст.

Ҳамчунин ин дуо ба далели нақл аз тариқи нуввоби арбаа, дар зумраи тавқиоти Имом Маҳдӣ (аҷ) сабт шудааст ва ба Имом Маҳдӣ (аҷ) мансуб дониста шудааст.

Санад

Ба гуфтаи Оятуллоҳ Софии Гулпойгонӣ, ин дуо бо асноди мутааддиде аз муҳаддисони шиа монанди Кулайнӣ, Шайхи Садуқ, Нуъмонӣ, Шайхи Тӯсӣ ва Сайид ибни Товус нақл шуда ва ҳамаи ин аснод, манқул аз Имом Содиқ (а), муътабар шуморида шудаанд. Албатта Аллома Маҷлисӣ дар китоби Миръот-ул-уқул ду санади ин дуоро дар китоби ал-Кофӣ маҷҳул ва заиф донистааст, аммо Софии Гулпойгонӣ бо истинод ба қоидаи тасомуҳ дар адиллаи сунан, қироати ин дуоро ҳатто дар сурати заъфи санад, ҷоиз шуморидааст.

Муҳтаво

Муҳтавои дуои Аллоҳумма аррифнӣ нафсака бар ду меҳвари аслӣ устувор аст: нахуст, шинохти ҳақиқии Худо, Пайғамбар (с) ва имомон танҳо бо тавфиқи илоҳӣ мумкин мешавад; ва дувум, он ки ин шинохтҳо ба сурати занҷираӣ ба якдигар вобастаанд. Бинобар ин, шинохти Пайғамбар вобаста ба шинохти Худованд аст ва шинохти имомон дар гарави шинохти Пайғамбар қарор дорад ва шинохти дини ҳақиқӣ низ танҳо аз тариқи шинохти имом муяссар хоҳад буд.

Абдуллоҳ Ҷаводии Омулӣ ин дуоро на як дархости маъмулӣ, балки бурҳони каломӣ барои табйини иртиботи мантиқӣ миёни тавҳид, нубувват ва имомат медонад. Лутфуллоҳ Софии Гулпойгонӣ бо таваҷҷуҳ ба заминаи таърихии дуо, ҳуҷҷати мавриди ишора дар онро Имом Маҳдӣ (аҷ) дониста ва ҳадафи дуоро дархости маърифати пойдор ва бехато дар даврони ғайбат мешуморад.

Дар дуои маърифат, дуокунанда дорои сатҳе аз шинохт нисбат ба Худо, Пайғамбар ва ҳуҷҷат аст; аз ин рӯ дархости маърифат аз Худо ба маънои талаб кардани яке аз ин се аст: устуворӣ ва пойдорӣ бар ин шинохт, дастёбӣ ба мартабаҳои болотари маърифат, ё дарёфти инояти вижа барои шинохти амиқтар.

Матни дуо

Бар асоси ривояте, ки Зурора аз Имом Содиқ (а) нақл кардааст, Қоим (аҷ) пеш аз қиём, ғайбате хоҳад дошт, ки ба манзури ҳифзи ҷони ӯст. Имом Содиқ дар ин ривоят ба бархе аз вижагиҳои хосси Қоим ишора мекунад, монанди ин ки: ӯ мавлуде аст, ки дар таваллудаш тардид шудааст, гурӯҳе вуҷудашро инкор кардаанд ва интизораш тӯлонӣ мешавад. Сипас дар посух ба пурсиши Зурора, ки агар ман он замонро дарк кардам чӣ кунам? Ба ӯ мефармояд, ки пайваста ин дуоро бихонад:

“ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَکَ لَمْ أَعْرِفْ نَبِيَّکَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَکَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَکَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَکَ ضَلَلْتُ عَنْ دِینِیХудоё, Худро ба ман бишиносон; зеро агар Худро ба ман нашиносонӣ, «Пайғамбаратро намешиносам. Худоё, Пайғамбаратро ба ман бишносон; зеро агар Расулатро ба ман нашиносонӣ, ҳуҷҷататро нахоҳам шинохт. Худоё, ҳуҷҷататро ба ман бишиносон; зеро агар ҳуҷҷататро ба ман нашиносонӣ, аз дини худ гумроҳ мешавам». ”

Матни тариқи дигар чунин аст:

“ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَکَ لَمْ أَعْرِفْکَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَبِيَّکَ فَإِنَّکَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَبِيَّکَ لَمْ أَعْرِفْهُ قَطُّ

«Худоё, Худро ба ман бишиносон; пас агар Худро ба ман нашиносонӣ, Туро намешиносам. Худоё, Пайғамбаратро ба ман бишиносон; зеро агар Набиятро ба ман нашиносонӣ, ӯро ҳаргиз нахоҳам шинохт».

”

Ҷусторҳои вобаста

• Дуои нудба