Номае барои ту

Номае барои ту (форсӣ: نامه ای برای تو) унвони машҳури номаҳоест, ки Оятуллоҳ Сайид Алии Хоманаӣ Раҳбари Ҷумҳурии исломии Эрон дар январи 2015 ва ноябри ҳамон сол хитоб ба умуми ҷавонони Аврупо ва Амрикои Шимолӣ мунташир кард. Номаи аввал пас аз бурузи мавҷи ҷадиде аз исломҳаросӣ дар Ғарб дар пайи фаъолиятҳои террористии гурӯҳҳои такфирӣ чун ДОИШ ва ба сурати хос пас аз моҷарои ҳамлаи аъзои ин гурӯҳ ба дафтари нашрияи Шарли Эбдо дар Фаронса дар 7 январи 2015, ки пеш аз он амал ба интишори карикатураи Пайғамбари акрам (с) карда буд, дар 21 январи 2015 мунташир шуд. Оятуллоҳ Хоманаӣ дар ин паём бо тарҳи пурсишҳо ва нукоте нозир ба нақд ва таҳлили фаъолиятҳои исломҳаросонаи сиёсатмадорони ғарбӣ ва бо ёдоварӣ аз собиқаи давлатҳои ғарбӣ дар хушунат, табъизи нажодӣ, истеъмор, ҷангҳои мазҳабӣ ва куштори бесобиқа дар ҷангҳои ҷаҳонии аввал ва дувум аз ҷавонони Аврупо ва Амрикои Шимолӣ хоста, то Исломро аз рӯи сарчашмаҳои аслии ин дин яъне Қуръон ва зиндагии Пайғамбари акрам (с) бишиносанд ва аз пешдоворӣ дар бораи Ислом парҳез кунанд.

Ин паём дар шабакаҳои иҷтимоӣ бо ҳаштаге ба номи номае барои ту ба сурати густарда ва ба чанд забони мухталиф дар фазои интирнетӣ мунташир шуд.

Дар ноябри 2015, пас аз ҳодисаи Порис, Оятуллоҳ Хоманаӣ дуюмин номаи худ хитоб ба ҷавонони аврупоиро нигошт.

Мазмун ва матни нома

Номаи Оятуллоҳ Хоманаӣ бо муқаддимае дар бораи ангезаи нигориши нома ва чароии интихоби ҷавонон ба унвони мухотаби нома оғоз шуда ва сипас дар ду бахши куллӣ шакл гирифтааст:

• Бахши аввал дарбаргирандаи ҳушдор нисбат ба густариши исломҳаросӣ дар ҷаҳони Ғарб аст, ки ба гуфтаи вай баъд аз фурӯпошии Иттиҳоди ҷамоҳири Шӯравӣ шиддат ёфтааст.
• Бахши дувуми нома мухотабонро ба мутолиаи Ислом аз тариқи сарчашмаҳои аслӣ бар асоси Қуръон ва зиндагонии Пайғамбари акрам (с) даъват мекунад. Нуктаи муҳими ин бахш он аст, ки мабодо расонаҳо террористҳоро ба унвони сухангӯёни Ислом муаррифӣ кунанд.

Матни пурраи
Номае барои ту

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

Ба умуми ҷавонон дар Аврупо ва Амрикои Шимолӣ

Ҳодисаҳои ахир дар Фаронса ва воқеаҳои монанди он дар баъзе дигар аз кишварҳои ғарбӣ маро мутақоид кард, ки дар бораи онҳо мустақиман бо шумо сухан бигӯям.

Ман шумо ҷавононро мухотиби худ қарор медиҳам; на ба ин иллат, ки падарон ва модарони шуморо надида меангорам, балки ба ин сабаб, ки ояндаи миллат ва сарзаминатонро дар дастҳои шумо мебинам ва низ ҳисси ҳақиқатҷӯиро дар дилҳои шумо зиндатар ва ҳушёртар меёбам. Ҳамчунин дар ин навишта ба сиёсатмадорон ва давлатмардони шумо хитоб намекунам, чун муътақидам, ки онон огоҳона роҳи сиёсатро аз масири ростгӯӣ ва дурустӣ ҷудо кардаанд.

Сухани ман бо шумо дар бораи Ислом аст ва ба таври хос, дар бораи тасвир ва чеҳрае, ки аз Ислом ба шумо пешкаш мегардад. Аз ду даҳа пеш ба ин сӯ, яъне тақрибан пас аз фурӯпошии Иттиҳоди ҷамоҳири Шӯравӣ талошҳои зиёде сурат гирифтааст, то ин дини бузург, дар ҷойгоҳи душмане тарснок нишонда шавад. Таҳрики эҳсоси руъбу нафрат ва баҳрагирӣ аз он, мутаассифона собиқае дароз дар таърихи сиёсии Ғарб дорад. Ман дар ин ҷо намехоҳам ба «ҳаросҳои» гуногуне, ки то кунун ба миллатҳои ғарбӣ илқо шудааст, бипардозам. Шумо худ бо мурури кӯтоҳ бар мутолиоти интиқодии ахир перомуни таърих, мебинед, ки дар таърихнигориҳои нав, рафторҳои ғайрисодиқона ва музаввиронаи давлатҳои ғарбӣ бо дигар миллатҳо ва фарҳангҳои ҷаҳон накӯҳиш шудааст. Таърихи Аврупо ва Амрико аз бардадорӣ шармсор аст, аз давраи истеъмор сарфканда аст, аз ситам ба рангинпӯстон ва ғайри масеҳиён хиҷил аст; муҳаққиқон ва муаррихони шумо аз хунрезиҳое, ки ба номи мазҳаб байни катилик ва протестант ё ба номи миллат ва қавмият дар ҷангҳои аввал ва дувуми ҷаҳонӣ сурат гирифта, амиқан изҳори сарфкандагӣ мекунанд.

Ин ба худии худ ҷойи таҳсин дорад ва ҳадафи ман низ аз бозгӯ кардани бахше аз ин феҳристи дароз, сарзаниши таърих нест, балки аз шумо мехоҳам аз равшанфикрони худ бипурсед, чаро виҷдони умумӣ дар Ғарб бояд ҳамеша бо таъхире чанддаҳсола ва гоҳе чандсадсола бедор ва огоҳ шавад? Чаро бознигарӣ дар виҷдони ҷамъӣ, бояд маътуф ба гузаштаҳои дур бошад на масъалаҳои рӯз? Чаро дар мавзӯи муҳимме ҳамчунин шеваи бархӯрд бо фарҳанг ва андешаи исломӣ, аз шаклгирии огоҳии умумӣ ҷилавгирӣ мешавад?

Шумо ба хубӣ медонед, ки таҳқир ва эҷоди нафрат ва тарси мавҳум аз «дигарӣ», заминаи муштараки тамоми он судҷӯиҳои ситамгарона будааст. Акнун ман мехоҳам аз худ бипурсед, ки чаро сиёсати куҳнаи ҳаросафканӣ ва нафратпароканӣ, ин бор бо шиддати бесобиқа, Ислом ва мусалмононро ҳадаф гирифтааст? Чаро сохтори қудрат дар ҷаҳони имрӯз моил аст тафаккури исломӣ дар ҳошия ва инфиол қарор гирад? Магар чӣ маонӣ ва арзишҳое дар Ислом, музоҳими барномаи қудратҳои бузург аст ва чӣ манобее дар сояи тасвири ғалат аз Ислом, таъмин мегардад? Пас хостаи аввали ман ин аст, ки дар бораи ангезаҳои ин сиёҳнамоии густарда алайҳи Ислом пурсиш ва ковиш кунед.

Хостаи дувуми ман ин аст, ки дар вокуниш ба сели пешдовориҳо ва таблиғоти манфӣ, саъй кунед шинохте мустақим ва бевасота аз ин дин ба даст оваред. Мантиқи салим иқтизо мекунад, ки лоақал бидонед он чи шуморо аз он мегурезонанд ва метарсонанд, чист ва чӣ моҳияте дорад? Ман исрор намекунам, ки бардошти ман ё ҳар талаққии дигаре аз Исломро бипазиред, балки мегӯям иҷозат надиҳед ин воқеияти пӯё ва таъсиргузор дар дунёи имрӯз, бо ағроз ва аҳдофи олуда ба шумо шиносонида шавад. Иҷозат надиҳед риёкорона, террористҳои таҳти истихдоми худро ба унвони намояндагони Ислом ба шумо муаррифӣ кунанд. Исломро тавассути манобеи асил ва маъхазҳои дасти аввали он бишиносед. Бо Ислом тавассути Қуръон ва зиндагии Паёмбари бузурги он (с) ошно шавед. Ман дар ин ҷо моилам бипурсам, оё то кунун худатон мустақиман ба Қуръони мусалмонон муроҷиа кардаед? Оё таълимоти Паёмбари акрам (с) ва омӯзаҳои инсонӣ ва ахлоқии ӯро мутолиа кардаед? Оё то кунун ба ҷуз расонаҳо, паёми Исломро аз манбаи дигаре гирифтаед? Оё ҳаргиз аз худ пурсидаед, ки ҳамин Ислом, чӣ гуна ва бар пояи чӣ арзишҳое дар тӯли қуруни мутааддид, бузургтарин тамаддуни илмӣ ва фикрии ҷаҳонро парвариш дод ва бартарин донишмандон ва мутафаккиронро тарбият кард?

Ман аз шумо мехоҳам иҷозат надиҳед бо чеҳрапардозиҳои муҳин ва сахиф, байни шумо ва воқеият, садди эҳсосӣ ва отифӣ эҷод кунанд ва имкони доварии беғаразонаро аз шумо салб кунанд. Имрӯз ки абзорҳои иртибототӣ, марзҳои ҷуғрофиёиро шикастааст, иҷозат надиҳед шуморо дар марзҳои сохтагӣ ва зеҳнӣ маҳсур кунанд. Агарчи ҳеҷ кас ба сурати фардӣ наметавонад шикофҳои эҷодшударо пур кунад, аммо ҳар яке аз шумо метавонад ба қасди равшангарии худ ва муҳити перомунаш, пуле аз андеша ва инсоф бар рӯи он шикофҳо бисозад. Ин чолиши аз пеш тарроҳишудаи байни Ислом ва шумо ҷавонон, агарчи ногувор аст аммо метавонад пурсишҳои ҷадидеро дар зеҳни кунҷков ва ҷустуҷӯгари шумо эҷод кунад. Талош дар ростои ёфтани посухи ин пурсишҳо, фурсати муғтанамеро барои кашфи ҳақиқатҳои нав пеши рӯи шумо қарор медиҳад. Бинобар ин, ин фурсатро барои фаҳми саҳеҳ ва дарки бидуни пешдоворӣ аз Ислом аз даст надиҳед то шояд ба юмни масъулиятпазирии шумо дар қиболи ҳақиқат, ояндагон ин барҳа аз таърихи таомули Ғарб бо Исломро бо озори камтар ва виҷдони осӯдатар ба нигориш дароваранд.

Сайид Алии Хоманаӣ

1 баҳмани 1393ҳ.ш.

[21 январи 2015]

Номаи дувум

Пас аз ҳодисаи Порис, ки дар 13 ноябри 2015 иттифоқ афтод, Оятуллоҳ Хоманаӣ дар 29 ноябри 2015, дуюмин номаро хитоб ба ҷавонони ғарбӣ нигошт.

Оятуллоҳ Хоманаӣ ҳодисаи талхи террористии Фаронсаро заминае барои ҳамфикрӣ хонд ва бо баршумурдани намунаҳои дардноки «осори терроризми мавриди ҳимояи баъзе қудратҳои бузург дар дунёи Ислом, пуштибонӣ аз терроризми давлатии Исроил ва лашкаркашиҳои хисоратбори солҳои ахир ба дунёи Ислом», навишт: Ман аз шумо ҷавонон мехоҳам, ки бар асоси як шинохти дуруст ва бо жарфбинӣ ва истифода аз таҷрибаҳои ногувор, бунёнҳои як таомули саҳеҳ ва шарофатмандонаро бо ҷаҳони Ислом пайрезӣ кунед. Матни номаи Раҳбари Инқилоби исломии Эрон ба ин шарҳ аст.

Матни пурраи номаи дувум

بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحیم

Ба умуми ҷавонон дар кишварҳои ғарбӣ

Ҳодисаҳои талхе, ки терроризми кур дар Фаронса рақам зад, бори дигар маро ба гуфтугӯ бо шумо ҷавонон барангехт. Барои ман таассуфбор аст, ки чунин рӯйдодҳо бистари суханро бисозад, аммо воқеият ин аст, ки агар масоили дарднок, заминае барои чораандешӣ ва маҳмиле барои ҳамфикрӣ фароҳам накунад, хисорат дучандон хоҳад шуд. Ранҷи ҳар инсоне дар ҳар нуқта аз ҷаҳон, ба худии худ барои ҳамнавъон андӯҳбор аст. Манзараи кӯдаке, ки дар баробари дидагони азизонаш ҷон медиҳад, модаре, ки шодии хонаводааш ба азо мубаддал мешавад, шавҳаре, ки пайкари беҷони ҳамсарашро шитобон ба сӯе мебарад ё тамошогаре, ки намедонад то лаҳзаҳои дигар охирин пардаи намоиши зиндагиро хоҳад дид, манозире нест, ки авотиф ва эҳсосоти инсониро барнаангезад. Ҳар кас, ки аз муҳаббат ва инсоният баҳрае бурда бошад, аз дидани ин саҳнаҳо мутаассир ва мутааллим мешавад; чӣ дар Фаронса рух диҳад, чӣ дар Фаластин ва Ироқу Лубнону Сурия. Қатъан яку ним миллиард мусалмон ҳамин эҳсосро доранд ва аз омилону мусаббибони ин фаҷоеъ, мунзаҷир ва безоранд. Аммо масъала ин аст, ки ранҷҳои имрӯз агар мояи сохтани фардои беҳтар ва эминтар нашавад, фақат ба хотираҳое талх ва бесамар фурӯ хоҳад каст. Ман имон дорам, ки танҳо шумо ҷавононед, ки бо дарс гирифтан аз номулоимоти имрӯз, қодир хоҳед буд роҳҳое нав барои сохти оянда биёбед ва садди бероҳаҳое шавед, ки Ғарбро ба нуқтаи кунунӣ расонидааст.

Дуруст аст, ки имрӯз терроризм дарди муштараки мо ва шумо аст, аммо лозим аст бидонед, ки ноамнӣ ва изтиробе, ки дар ҳодисаҳои ахир таҷриба кардед, бо ранҷе, ки мардуми Ироқ, Яман, Сурия ва Афғонистон дар тӯли солҳои мутааддид таҳаммул кардаанд, ду тафовути умда дорад; нахуст, ин ки дунёи Ислом дар абъоде ба маротиб васеътар, дар ҳаҷми анбӯҳтар ва ба муддати бисёр тӯлонитар қурбонии ваҳшатафканӣ ва хушунат будааст; ва дувум, ин ки мутаассифона ин хушунатҳо ҳамеша аз тарафи баъзе аз қудратҳои бузург ба шеваҳои гуногун ва ба шакли муассир ҳимоят шудааст. Имрӯз камтар касе аз нақши Иёлоти Муттаҳидаи Амрико дар эҷод ё тақвият ва таслиҳи Ал-Қоида, толибон ва пайравони шуми онҳо беиттилоъ аст. Дар канори ин пуштибонии мустақим, ҳомиёни ошкор ва шинохташудаи терроризми такфирӣ, алорағми доштани ақибмондатарин низомҳои сиёсӣ, ҳамвора дар радифи муттаҳидони Ғарб ҷой гирифтаанд ва ин дар ҳолест, ки пешрафтатарин ва равшантарин андешаҳои бархоста аз мардумсолориҳои пӯё дар минтақа, бераҳмона мавриди саркӯб қарор гирифтааст. Бархӯрди дугонаи Ғарб бо ҷунбиши бедорӣ дар ҷаҳони Ислом, намунаи гӯёе аз тазод дар сиёсатҳои ғарбӣ аст.

Чеҳраи дигари ин тазод, дар пуштибонӣ аз терроризми давлатии Исроил дида мешавад. Мардуми сатмидидаи Фаластин беш аз шаст сол аст, ки бадтарин навъи терроризмро таҷриба мекунанд. Агар мардуми Аврупо акнун чанд рӯзе дар хонаҳои худ паноҳ мегиранд ва аз ҳузур дар маҷомеъ ва марокизи пурҷамъият парҳез мекунанд, як хонаводаи фаластинӣ даҳҳо сол аст, ки ҳатто дар хонаи худ аз мошини куштор ва тахриби режими саҳюнистӣ дар амон нест. Имрӯз чӣ навъи хушунатеро метавон аз назари шиддати қасоват бо шаҳрсозиҳои режими саҳюнистӣ муқоиса кард? Ин режим бидуни он ки ҳаргиз ба таври ҷиддӣ ва муассир мавриди сарзаниши муттаҳидони пурнуфузи худ, ё лоақал ниҳодҳои ба зоҳир мустақилли байналмилалӣ, қарор гирад, ҳар рӯз хонаи фаластиниёнро вайрон ва боғҳову мазореашонро нобуд мекунад, бидуни он ки ҳатто фурсати интиқоли асбоби зиндагӣ ё маҷоли ҷамъоварии маҳсули кишоварзиро ба онон бидиҳад ва ҳамаи инҳо аксар дар баробари дидагони ваҳшатзода ва чашмони ашкбори занону кӯдаконе рӯй медиҳад, ки шоҳиди зарбу ҷарҳи аъзои хонаводаи худ ва дар мавориде интиқоли онҳо ба шиканҷагоҳҳои махуфанд. Оё дар дунёи имрӯз, қасовати дигареро дар ин ҳаҷм ва абоъд ва бо ин тадовуми замонӣ мешиносед‌? Ба гулӯла бастани бонуе дар васати хиёбон фақат ба ҷурми эътироз ба сарбози то дандон мусаллаҳ, агар терроризм нест, пас чист? Ин барбарият чун тавассути нерӯи низомии як давлати ишғолгар анҷом мешавад, набояд ифротигарӣ хонда шавад? Ё шояд ин тасвирҳо фақат ба ин иллат, ки шаст сол мукарраран аз саҳифаи телевизионҳо дида шуда, дигар набояд виҷдони моро таҳрик кунад.

Лашкаркашиҳои солҳои ахир ба дунёи Ислом, ки худ қурбониёни бешуморе дошт, намунаи дигаре аз мантиқи мутаноқизи Ғарб аст. Кишварҳои мавриди таҳоҷум, илова бар хисоратҳои инсонӣ, зерсохтҳои иқтисодӣ ва саноатии худро аз даст додаанд, ҳаракати онҳо ба сӯи рушд ва тавсеа ба таваққуф ё кундӣ гароида ва дар мавориде даҳҳо сол ба ақиб баргаштаанд; бо вуҷуди ин, густохона аз онон хоста мешавад, ки худро сатмидида надонанд. Чӣ гуна метавон кишвареро ба вайрона табдил кард ва шаҳру рустояшро ба хокистар нишонд, сипас ба онҳо гуфт, ки лутфан худро сатмидида надонед! Ба ҷои даъват ба нафаҳмидан ё аз ёд бурдани фоҷеаҳо, оё узрхоҳии содиқона беҳтар нест? Ранҷе, ки дар ин солҳо дунёи Ислом аз дуруию чеҳраороии муҳоҷимон кашидааст, камтар аз хисоратҳои моддӣ нест.

Ҷавонони азиз! Ман умед дорам, ки шумо дар ҳол ё оянда, ин зеҳнияти олуда ба тазвирро тағйир диҳед; зеҳнияте, ки ҳунараш пинҳон кардани аҳдофи дур ва оростани ағрози музиёна аст. Ба назари ман нахустин марҳила дар эҷоди амният ва оромиш, ислоҳи ин андешаи хушунатзо аст. То замоне ки меъёрҳои дугона бар сиёсати Ғарб мусаллат бошад ва то вақте ки терроризм дар нигоҳи ҳомиёни пурқудраташ ба анвои хуб ва бад тақсим шавад, ва то рӯзе ки манофеи давлатҳо бар арзишҳои инсонӣ ва ахлоқӣ тарҷеҳ дода шавад, набояд решаҳои хушунатро дар ҷойи дигар ҷустуҷӯ кард.

Мутаассифона ин решаҳо дар тӯли солёни мутааддид, ба тадриҷ дар аъмоқи сиёсатҳои фарҳангии ғарб низ русух карда ва як ҳуҷуми нарм ва хомӯшро сомон додааст. Бисёре аз кишварҳои дунё ба фарҳанги бумӣ ва миллии худ ифтихор мекунанд, фарҳангҳое, ки дар айни боландагӣ ва зоиш, садҳо сол ҷомеаҳои башариро ба хубӣ тағзия кардааст; дунёи Ислом низ аз ин амр мустасно набудааст. Аммо дар давраи муосир, ҷаҳони Ғарб бо баҳрагирӣ аз абзорҳои пешрафта, бар шабеҳсозӣ ва ҳамонандсозии фарҳангии ҷаҳон пофишорӣ мекунад. Ман таҳмили фарҳанги Ғарб бар дигар миллатҳо ва кучак шумурдани фарҳангҳои мустақилро як хушунати хомӯш ва бисёр зиёнбор талаққӣ мекунам. Таҳқири фарҳангҳои ғанӣ ва иҳонат ба муҳтарамтарин бахшҳои онҳо дар ҳоле сурат мегирад, ки фарҳанги ҷойгузин, ба ҳеҷ ваҷҳ аз зарфияти ҷонишинӣ бархурдор нест. Ба таври мисол, ду унсури «пархошгарӣ» ва «бебандубории ахлоқӣ», ки мутаассифона ба муаллифаҳои аслии фарҳанги ғарбӣ табдил шудааст, мақбулият ва ҷойгоҳи онро ҳатто дар хостгоҳаш таназзул додааст. Инак суол ин аст, ки агар мо як фарҳанги ситезаҷӯ, мубтазал ва маъногурезро нахоҳем, гунаҳкорем? Агар монеи сели вайронгаре шавем, ки дар қолаби анвои маҳсулоти шибҳиҳунарӣ ба сӯи ҷавонони мо равон мешавад, муқассирем? Ман аҳаммият ва арзиши пайвандҳои фарҳангиро инкор намекунам. Ин пайвандҳо ҳар гоҳ дар шароити табиӣ ва бо эҳтиром ба ҷомеаи пазиро сурат гирифта, рушду боландагӣ ва ғиноро ба армуғон овардааст. Дар муқобил, пайвандҳои номутобиқ ва таҳмилӣ, номуваффақ ва хисоратбор будааст. Бо камоли таассуф бояд бигӯям, ки гурӯҳҳои фурӯмояе чун ДОИШ, зоидаи ин гуна васлатҳои номуваффақ бо фарҳангҳои воридотӣ аст. Агар мушкил воқеан ақидатӣ буд, мебоист пеш аз асри истеъмор низ назири ин падидаҳо дар ҷаҳони Ислом мушоҳида мешуд, дар ҳоле ки таърих, хилофи онро гувоҳӣ медиҳад. Мустанадҳои мусаллами таърихӣ ба равшанӣ нишон медиҳад, ки чӣ гуна талоқии истеъмор бо як тафаккури ифротӣ ва матруд, он ҳам дар дили як қабилаи бадавӣ, базри тундравиро дар ин минтақа кошт. Вагарна чӣ гуна мумкин аст аз яке аз ахлоқитарин ва инсонитарин мактабҳои динии ҷаҳон, ки дар матни бунёдини худ, гирифтани ҷони як инсонро ба масобаи куштани ҳамаи башарият медонад, зуболае мисли ДОИШ берун биёяд?

Аз тарафи дигар бояд пурсид, чаро касоне, ки дар Аврупо мутаваллид шудаанд ва дар ҳамон муҳит, парвариши фикрӣ ва рӯҳӣ ёфтаанд, ҷазби ин навъ гурӯҳҳо мешаванд? Оё метавон бавар кард, ки афрод бо як ду сафар ба минтақаҳои ҷангӣ, ногаҳон он қадар ифротӣ шаванд, ки ҳамватанони худро гулӯлаборон кунанд? Қатъан набояд таъсири як умр ғизои фарҳангии носолим дар муҳити олуда ва муваллиди хушунатро фаромӯш кард. Бояд дар ин замина таҳлили ҷомеъ дошт, таҳлиле, ки олудагиҳои пайдо ва пинҳони ҷомеаро биёбад. Шояд нафрати амиқе, ки дар тӯли солҳои шукуфоии саноатӣ ва иқтисодӣ, дар асари нобаробариҳо ва аҳёнан табъизҳои қонунӣ ва сохторӣ дар дили ақшоре аз ҷомеаҳои ғарбӣ кошта шуда, уқдаҳоеро эҷод карда, ки ҳар аз чанде беморгуна ба ин сурат гушуда мешавад.

Ба ҳар ҳол ин шумо ҳастед, ки бояд лояҳои зоҳирии ҷомеаи худро бишикофед, гиреҳҳо ва кинаҳоро биёбед ва бизудоед. Шикофҳоро ба ҷои таъмиқ, бояд тармим кард. Иштибоҳи бузург дар мубориза бо терроризм, вокунишҳои аҷулонаест, ки гусастҳои мавҷудро афзоиш диҳад. Ҳар ҳаракати ҳаяҷонӣ ва шитобзада, ки ҷомеаи мусалмони сокини Аврупо ва Амрикоро, ки муташаккил аз миллионҳо инсони фаъол ва масъулиятпазир аст, дар инзиво ё ҳарос ва изтироб қарор диҳад ва беш аз гузашта ононро аз ҳуқуқи аслияшон маҳрум созад ва аз саҳнаи иҷтимоъ канор гузорад, на танҳо мушкилро ҳал нахоҳад кард, балки фосилаҳоро умқ, ва кудуратҳоро вусъат хоҳад дод. Тадобири сатҳӣ ва вокунишӣ, хусусан агар виҷоҳати қонунӣ биёбад, ҷуз ин ки бо афзоиши қутббандиҳои мавҷуд, роҳро бар буҳронҳои оянда бигушояд, самари дигаре нахоҳад дошт. Тибқи ахбори расида, дар баъзе аз кишварҳои аврупоӣ муқаррароте вазъ шудааст, ки шаҳрвандонро ба ҷосусӣ алайҳи мусалмонон водор мекунад; ин рафторҳо золимона аст ва ҳама медонем, ки зулм, хоҳ-нохоҳ хосияти баргаштпазирӣ дорад. В-онгаҳе мусалмонон, шоистаи ин носписиҳо нестанд. Дунёи бохтар қарнҳо аст, ки мусалмононро ба хубӣ мешиносад; ҳам он рӯз, ки ғарбиён дар хоки Ислом меҳмон шуданд ва ба сарвати соҳибхона чашм дӯхтанд ва ҳам рӯзи дигар, ки мизбон буданд ва аз кору фикри мусалмонон баҳра ҷустанд, ғолибан ҷуз меҳрубонӣ ва шикебоӣ надиданд. Бинобар ин, ман аз шумо ҷавонон мехоҳам, ки бар пояи як шинохти дуруст ва бо жарфбинӣ ва истифода аз таҷрибаҳои ногувор, бунёнҳои як таомули саҳеҳ ва шарофатмандонаро бо ҷаҳони Ислом пайрезӣ кунед. Дар ин сурат, дар ояндае на чандон дур хоҳед дид, биное, ки бар чунин шолудае устувор кардаед, сояи итминон ва эътимодро бар сари меъморонаш мегустаронад, гармои амният ва оромишро ба онон ҳадя медиҳад ва фурӯғи умед ба ояндае равшанро бар саҳифаи гетӣ метобонад.

Сайид Алии Хоманаӣ

8 озари 1394ҳ.ш.

[29 ноябри 2015]

Бозхӯрдҳо

Матни номаи Оятуллоҳ Хоманаӣ хитоб ба ҷавонони Аврупо ва Амрикои Шимолӣ ба забонҳои мухталиф тарҷума шуд ва дар шабакаҳои иҷтимоӣ мунташир шуд. Хабаргузории Аҳли Байт (АБНА) низ ин номаро ба панҷоҳ забон тарҷума карда ва дар дастрас қарор додааст.

Як сол пас аз интишори нахустин нома, китобе бо унвони «Шарҳи нома» мунташир шуд.

Ҷусторҳои вобаста

• Номаи Оятуллоҳ Хоманаӣ ба донишҷӯёни ҳомии Фаластин дар Амрико