wikishia:Featured articles/2026
Намоз (форсӣ: نماز) муҳимтарин амали ибодии мусулмонон ки шомили азкору ҳаракоти хосе аст. Дар ривоёт аз он ба унвон «сутуни дин» ва «шарти қабулии дигар аъмол» ёд шудааст. Намоз аҳком ва одоби хосе дорад; аз ҷумла ин ки бояд бо вузӯ ва рӯ ба қибла хонда шавад. Ҳамчунин ба ду шакли фуродо ва ҷамоат хонда мешавад ва ба ҷамоат хондани он тавсия шудааст.
Намозҳо ба воҷиб ва мустаҳаб тақсим мешаванд: намозҳои воҷиб иборатанд аз: намозҳои яавмия, намози оёт, намози тавоф, намози майит, намози қазои волидайн ва намозе ки ба сабаби назр, аҳд ва қисм воҷиб шудааст. Нофилаҳои явмия ва намози шаб ҳам аз намозҳои мустаҳаббанд.
Дар ривоёт, барои тарк ва саҳлангорӣ дар намоз пайомадҳое зикр шудааст ки аз ҷумлаи онҳо маҳрумият аз шафоати Аҳли Байт аст. Ба таъхир андохтани намоз аз аввали вақт ва хондани намоз бидуни хузуъ ва хушуъ аз масодиқи сабук шумурдани намоз шумурда шудаанд. Ҳамчунин ёди Худо, мубориза бо ширку бутпарастӣ, ҷилавгирӣ аз фасод аз ҳикматҳои вуҷуби он зикр шудааст.
Дигар мақолаҳои тавсифшуда: Айёми Фотимия – Ал-Муроҷаъот (китоб) – Исмоил писари Имом Содиқ (а)