wikishia:Featured articles/2026
Ояти эътидо (форсӣ: آیه اعتداء) саду наваду чорумин ояти сураи Бақара дар бораи ҷоиз будани мубориза бо душмани таҷовузгар дар моҳҳои ҳаром аст. Тибқи мафоди ин оят бо вуҷуди ҳаром будани ҷанг дар моҳҳои ҳаром, муқобила ба мисл бо душмани мутаҷовиз, ҳатто дар моҳи ҳаром низ ҷоиз аст. Ояти эътидо дар абвоби мухталифи фиқҳӣ аз ҷумла ҳаҷ, ҷиҳод, қисос, ғасб ва байъ мавриди истинод қарор гирифтааст ва фиқҳиён аз ин оят қоидаи фиқҳии эътидоро истинботи кардаанд.
Дар бораи шаъни нузули ин оят гуфта шудааст, ки дар соли шашуми ҳиҷрат, ҳангоме ки паймони сулҳи Ҳудайбия имзо шуд, Пайғамбар (с) ва асҳоб барои ширкат дар маросими ҳаҷ ба минтақаи Ҳудайбия расиданд. Мушрикон бо партоби санг ва тир ба сӯи мусулмонон, монеи вуруди онон ба Макка шуданд. Ба талофии ин рафтори мушрикон ва риоят накардани ҳурмати моҳи зилқаъда, ин оят нозил гардид.
Дигар мақолаҳои тавсифшуда: Каломи имомия – Аҷали муаллақ – Иқтисодуно (китоб)