wikishia:Featured articles/2026

ан-Носу ниём фаизо моту интабаҳу (арабӣ: النَّاسُ نِیَامٌ فَإِذَا مَاتُوا انْتَبَهُوا - Мардум дар хобанд ва вақте бимиранд бедор мешаванд) ҳадиси машҳурест, ки аз Пайғамбар (с) ва Имом Алӣ (а) нақл шудааст. Дар тавзеҳи ин ривоят гуфта шудааст, ки бисёре аз мардум гумон мекунанд, ки доштаниҳое барои худ доранд; аммо пас аз марг мефаҳманд, ки ҳеҷ надоранд.
Ин гуфтаи Имом Алӣ (а) дар Наҳҷ-ул-балоғаро, ки: «Аҳли дунё чун корвоне ҳастанд, ки ононро мебаранд, дар ҳоле ки дар хобанд» бо ҳадиси «ан-Носу ниём фаизо моту интабаҳу» ҳаммаъно донистаанд. Калимаи «интибоҳ» дар асл ба маънои огоҳ кардан омада ва дар ин ривоят ба бедор шудан маъно шудааст. Мисраи шеъри «Ту дар хобию ин дидан хаёл аст» дар китоби Гулшани роз аз манзумаҳои ирфонии исломиро иқтибосе аз ин ҳадис шумурдаанд.
Дигар мақолаҳои тавсифшуда: Исмат – Ангуштар – Имони падарони Пайғамбар