Үндана:Ояти 63 сураи Нур

Ояти 63 сураи Нур

Маълумот дар бораи оят
Воқеъ дар сураи	Сураи Нур
Шумораи оят	63
Ҷузъ	18
Шаъни нузул	дорад
Мавзуъ	Ҷойгоҳи Пайғамбар (с) ва лозимияти риояи эҳтиром ва итоат аз ӯ

Ояти 63-уми сураи Нур (форсӣ: آیه ۶۳سوره نور) ба ҷойгоҳи Пайғамбар (с) ва зарурати риояи эҳтиром ва итоат аз ӯ мепардозад. Ин оят, муъминонро аз рафтор бо Пайғамбар (с) мисли афроди оддӣ барҳазар медорад ва касонеро, ки аз фармони ӯ сарпечӣ мекунанд, ба паёмадҳои дунёвӣ ва ухравии он ҳушдор медиҳад. Таъбири «дуо-ур-расул» дар китобҳои тафсирӣ ба даъват ва фармони Пайғамбар, шеваи хитоб кардан ба ӯ ва истиҷобати дуои ӯ тафсир шудааст.

Муаррифӣ

Ояти 63-уми сураи Нур ба бузургдошти Пайғамбар (с) ва шеваи рафтор ва таомул бо ӯ мепардозад. Ин оят, муъминонро ба риояи эҳтироми Пайғамбар (с) ва шинохти ҷойгоҳи ӯ тавсия мекунад. Ҳамчунин мухолифон ва мунофиқонро нисбат ба беэътиноӣ ба даъвати Пайғамбар (с) ҳушдор медиҳад.

“ لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ

Хитоб кардан ба Пайғамбарро дар байни худ монанди хитоб кардани баъзе аз худатон ба баъзе [дигар] қарор надиҳед. Худо медонад [чӣ] касоне аз шумо дуздона [аз назди ӯ] мегурезанд. Пас касоне, ки аз фармони ӯ саркашӣ мекунанд, битарсанд, ки мабодо балое ба онҳо расад ё ба азоби дардовар гирифтор шаванд. [Нур: 63]

”

Ба гуфтаи муфассирон, ин оят касонеро, ки бо фармони Пайғамбар (с) мухолифат мекунанд, аз балои дунявӣ ва азоби ухравӣ барҳазар медорад. Дар тафсирҳо, балои дунявӣ ба куфр, нифоқ, гумроҳӣ, қатл ва тасаллути султони золим тафсир шудааст.

Баъзе муфассирони шиа, ин оятро дар иртибот бо ояти 62-юми ҳамин сура донистаанд. Ояти пешин касонеро меситояд, ки даъвати Пайғамбар (с)-ро мепазиранд ва бе иҷозати ӯ маҷлисро тарк намекунанд. Дар муқобил, ояти 63 касонеро мазаммат мекунад, ки ба даъвати Пайғамбар беэътиноӣ мекунанд ва пинҳонӣ аз ҷамъ берун мешаванд.

Дар манобеи тафсирӣ, барои ин оят шаъни нузулҳое низ нақл шудааст; аз ҷумла: хуруҷи пинҳонии баъзе афрод аз кандани хандақ дар ҷанги Аҳзоб, бозгашти афроде аз ҷиҳод ва тарки масҷид бе иҷозати Пайғамбар ҳангоми хутба хондани ӯ.

Маънои дуои Пайғамбар (с)

Дар манобеи тафсирӣ, барои дуои Пайғамбар (с) маъноҳои мухталифе баён шудааст:

• Даъват ва фармони Пайғамбар (с): дар ин тафсир, «дуо-ур-расул» ба даъват ва фармони Пайғамбар (с) ишора дорад. Ин даъват, маворидеро монанди даъват ба имон, амали солеҳ, намози ҷамоат ва машварат дар умури умумӣ дарбармегирад. Бар асоси ин тафсир, даъвати Пайғамбар (с) бо даъвати афроди оддӣ яксон нест; зеро фармони ӯ фармони Худованд ба шумор меравад ва итоат аз он воҷиб ва сарпечӣ аз он мухолифат бо фармони Худованд аст. Баъзе муфассирон низ ҳушдори оят дар бораи мухолифат бо Пайғамбар (с)-ро далели вуҷуби итоат аз ӯ донистаанд. Мухолифат бо фармони Пайғамбар (с) бо анҷоми коре бар хилофи дастури ӯ ё тарки он сурат мегирад.
• Риояи адаб дар хитоб ба Пайғамбар (с): дар ин тафсир, «дуо-ур-расул» ба шеваи хитоб кардан ба Пайғамбар (с) ишора дорад. Бар ин асос, набояд Пайғамбар (с)-ро бо номи «Муҳаммад» ё «Абулқосим» хитоб кард, балки бояд бо таъбирҳое монанди «ё Расулуллоҳ» ва «ё Набиюллоҳ» ва бо риояи адаб ва фурӯтанӣ мухотиб қарор дод. Баъзе муфассирон хитоб кардан ба Пайғамбар (с) бо номро ҳаром донистаанд. Дар ривояте омадааст, ки Ҳазрати Фотима (с) пас аз нузули ин оят, Пайғамбар (с)-ро «ё Расулуллоҳ» хитоб кард. Пайғамбар (с) фармуд, ки ин оят дар бораи ӯ ва хонадони ӯ нест ва хитоби «эй падар»-ро бештар меписандад.

• Мустаҷоб будани дуои Пайғамбар (с): бар асоси ин дидгоҳ, «дуо-ур-расул» ба дуои Пайғамбар (с) назди Худованд ишора дорад, зеро дуои Пайғамбар (с) мустаҷоб аст. ва оят мардумро аз хашм ва нафрини ӯ барҳазар медорад.

Баъзе муфассирон ду тафсири охирро бо сиёқ ва муҳтавои оят носозгор донистаанд.