Ояти 60 сураи Анфол

Ояти 60 сураи Анфол

Маълумот дар бораи оят
Воқеъ дар сураи	Анфол
Шумораи оят	60
Ҷузъ	10
Макони нузул	Мадина
Мавзуъ	Низомӣ
Дар бораи	Омодагии дифоии муъминон

Ояти 60 сураи Анфол (форсӣ: آیه ۶۰ سوره انفال) ба муъминон дастур медиҳад, ки дар баробари душман ба андозаи тавони худ абзори ҷангӣ тайёр кунанд. Сайид Алии Хоманаӣ, Раҳбари дувуми Ҷумҳурии исломии Эрон, қувваро ба қудрат дар абъоди гуногун, аз ҷумла низомӣ, илмӣ ва ташкилотӣ тафсир кардааст. Макорими Шерозӣ онро шомили ҳар навъи нерӯи моддӣ ва маънавии муассир дар пирӯзӣ бар душман медонад. Дар тафсири Маҷмаъ-ул-баён қувват ба таҷҳизи нерӯҳои инсонӣ ба силоҳ, сохти истиҳкомот ва интизоми иҷтимоӣ тафсир шудааст. Дар баъзе ривоёт, низ ба абзорҳои ҷангӣ мисли тир, сипар, шамшер ва ҳатто хизоб кардани мӯи сафед барои эҷоди ҳайбати размандагон зикр шудааст. Ҳамчунин аз Имом Саҷҷод (а) ривоят шуда, ки Паёмбар (с) дар яке аз ғазваҳо ба хизоб кардани мӯй барои эҷоди ҳайбат дар баробари душман дастур додааст.

Баъзе аз фақеҳони шиа бо истинод ба ин оят ва ривоёти набавӣ, ки «қувва»-ро ба тирандозӣ тафсир карда, машруияти мусобиқоти тирандозиро исбот кардаанд.

“ وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ وَمِنْ رِبَاطِ الْخَيْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدُوَّ اللَّهِ وَعَدُوَّكُمْ وَآخَرِينَ مِنْ دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تُظْلَمُونَ

Ва ҳарчи дар тавон доред аз нерӯ ва аспҳои омода басиҷ кунед, то бо ин [тадорукот] душмани Худо ва душмани худатон ва [душманони] дигареро ҷуз эшон, ки шумо намешиноседшон ва Худо ононро мешиносад, битарсонед ва ҳар чизе дар роҳи Худо харҷ кунед, подошаш ба худи шумо бозгардонда мешавад ва бар шумо ситам нахоҳад рафт. ^{[Анфол: 60]}

”

Бахше аз ояти 60 сураи Анфол бар нишонаи Сипоҳи посдорони Инқилоби исломӣ дар Эрон

Баъзе аз муфассирон мисли Аллома Таботабоӣ ва Фозили Миқдод ҳадаф аз афзоиши тавони низомии мусулмононро эҷоди тарс дар душман, дифоъ аз ҳуқуқи ҷомеаи исломӣ ва баҳрамандӣ аз осори он донистаанд. Сайид Алии Хоманаӣ низ тарси душманро омили боздоранда ва аз ҳадафҳои ин оят муаррифӣ кардааст. Имом Хумайнӣ ин оятро дар бораи зарурати ҳифзи низоми исломӣ ва дифоъ аз истиқлоли уммати Ислом дониста ва онро барои зарурати ташкили ҳукумати исломӣ дар асри ғайбат истифода кардааст. Бахше аз ин оят дар нишони Сипоҳи посдорони Инқилоби исломии Эрон низ ба кор рафтааст.

Дар бораи ибораи «وَآخَرِينَ مِن دُونِهِمْ لَا تَعْلَمُونَهُمُ اللَّهُ يَعْلَمُهُمْ» («Душманоне, ки шумо онҳоро намешиносед ва Худо онҳоро мешиносад»), чанд дидгоҳ матраҳ шудааст: Банӣ Қурайза, аҳолии Форс, мунофиқон ва ҷинниён. Аллома Таботабоӣ ин гурӯҳро шомили мунофиқон ва душманоне медонад, ки ҳанӯз душмании худро ба сурати амалӣ ошкор накардаанд, аммо эҳтимоли хусумат дар мавриди онон вуҷуд дорад.

Дар бахши поёнии оят, ба инфоқ дар роҳи Худо барои тақвияти тавони дифоӣ ишора шуда ва подоши он кафолатшуда дониста шудааст. Аллома Таботабоӣ ин бахшро ифодакунандаи бозгашти одилонаи подоши инфоқ, ба хусус дар ҳавзаи ҷиҳод, дар дунё ва охират медонад.