Үндана:Ояти 176 сураи Нисо

Ояти 176 сураи Нисо

Маълумот дар бораи оят
Воқеъ дар сураи	Нисо
Шумораи оят	176
Ҷузъ	6
Мавзуъ	фиқҳӣ
Дар бораи	мероси калола
Оёти муртабит	Ояти 12 Нисо

Ояти 176 сураи Нисо (форсӣ: آیه ۱۷۶ سوره نساء) охирин ояти ин сура аст, ки ба моли ба ирс мондаи калола мепардозад. Калола ба мурдае гуфта мешавад, ки падар, модар ва фарзанде надорад, ки аз ӯ мерос барад.

Дар ин оят, ҳамчунин, мероси афроде баён шудааст, ки аз падар ва модар ё аз тариқи падар, бо якдигар хоҳар ва бародар бошанд. Дар поёни оят низ ба дубаробар будани мероси мардон нисбат ба мероси занон ишора шудааст, ки ин қоида дар оятҳои дигар низ вуҷуд дорад.

“ يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلَالَةِ إِنِ امْرُؤٌ هَلَكَ لَيْسَ لَهُ وَلَدٌ وَلَهُ أُخْتٌ فَلَهَا نِصْفُ مَا تَرَكَ وَهُوَ يَرِثُهَا إِنْ لَمْ يَكُنْ لَهَا وَلَدٌ فَإِنْ كَانَتَا اثْنَتَيْنِ فَلَهُمَا الثُّلُثَانِ مِمَّا تَرَكَ وَإِنْ كَانُوا إِخْوَةً رِجَالًا وَنِسَاءً فَلِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ أَنْ تَضِلُّوا وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

Аз ту [дар бораи калола] фатво мехоҳанд, бигӯ Худо дар бораи калола фатво медиҳад: агар марде бимирад ва фарзанде надошта бошад ва хоҳаре дошта бошад, нисфи мерос аз они ӯст ва он [мард низ] аз ӯ мерос мебарад, агар барои он [=хоҳар] фарзанде набошад. Пас агар [ворисон фақат] ду хоҳар бошанд, ду сеяки мерос барои он ду аст ва агар [чанд] хоҳар ва бародаранд, пас насиби мард монанди насиби ду зан аст. Худо барои шумо тавзеҳ медиҳад, то мабодо гумроҳ шавед ва Худованд ба ҳар чизе доност (Нисо: 176)

”

Бар асоси ин оят, агар майит танҳо як хоҳар дошта бошад, нисфи амволи майит ба ӯ мерасад. Ва агар фақат ду хоҳар дошта бошад, ба ҳар кадом як сеяки амволи майит мерасад. Ва низ агар зане аз дунё равад ва ғайр аз як бародар, ворисе надошта бошад, тамоми амволи ӯ ба бародараш тааллуқ мегирад. Ва дар сурате ки шахси даргузашта чанд бародар ва хоҳар (беш аз ду нафар) дошта бошад, тамоми мероси ӯ дар миёни онҳо тақсим мешавад ва саҳми ҳар бародар муодили ду баробари саҳми ҳар хоҳар хоҳад буд.

Бар асоси гузориши тафсири Маҷмаъ-ул-баён, ин оят дар посух ба пурсиши Ҷобир ибни Абдуллоҳи Ансорӣ аз Паёмбар (с) дар бораи мероси хоҳараш нозил шудааст. Ояти 12 сураи Нисо низ ба мероси калола мепардозад ва дар бораи касонест, ки аз тариқи модар, бо якдигар хоҳар ва бародар ҳастанд.